İclal Aydın - Vatan - 18 Mart 2010 

Bu e-Posta adresi istek dışı postalardan korunmaktadır, görüntülüyebilmek için JavaScript etkinleştirilmelidir

Sussam olmuyor...

Son günlerde... Nereye baksam bir şey buruşuyor içimde, ne tutsam elimde kalıyor gibi... Öfkemin sesini kısamıyorum artık. Korkunun “alttan alan kadınlar-mülayim insanlar” yaratmasına dayanamıyorum... Bu yüzden bana “Korkmuyor musun sen?” dediklerinde şaşkınlıkla bakıyorum yüzlerine. Gelecek kaygısıyla susmaktan sesi kısılıyor insanın biliyorsunuz değil mi? Kör bıçağa dönüyor varlığı...

Hayat ama hiç takmıyor bizi... Radikal Gazetesi yazarı Kaan Sezyum’un gencecik karısı pat diye ölüveriyor mesela. Ölümün bu ani ziyaretinin şaşkınlığıyla yazdığı ve o sakinliğiyle insanı darmadağın eden yazısında “hayat anlardan ibaretmiş” diyor Kaan... Yatağın içinde boğazımda bir yumruk, gazeteye bakıyorum pazar sabahı... “Kedimizle baş başa kaldım... Nursel’i Heybeliada’ya bıraktık” diyor...

Onun yerine bir nefes versem garip, yüksek, hayvani bir ses çıkacak sanki dışarı...

O anda telefonuma mesajı düşüyor arkadaşım Ayşenur Yazıcı’nın. Oğlu bir ameliyata daha girecek ertesi sabah. “Dualarınızı eksik etmeyin” diyor.

Ertesi gün, oğlunun ameliyatı sırasında yazdığı mektubu istiyorum ondan... (Bir ebeveyn olarak da susmaktan sesi kısılır insanın. Hatta en çok bu yüzden, evlat için susulur...) Ayşenur’un mektubu var aşağıda sizinle de paylaşmak istedim... Kaan’ın yazısına gelince... Bulun internette okuyun derim.. Başka da bir şey demem bugünlük... Sussam olmuyor ama ben bugün susarım..

***

Seninle iç içe geçirdiğimiz son günü hatırlıyorum bu hüzünlü günümde Doğduğun gün. 24 yıl önce...

Biri baltayla sırtıma vurdu sanki... Halının üstünde dizlerime çöktüm kaldım! İki elim karnımın üzerinde... Sanki içimdeki bir cevherin, benim haberim olmadan uçup gitmesini engellemek, bir şeyleri korumak ister gibi sıkı sıkıya tutuyordum kocaman karnımı. Doğurmak nasıl bir şey bilemiyordum, gençtim.

Bu “ne yapacağını bilememe” duygusunun, yollarını ve dilini bilmediğiniz bir memlekette gece yarısı kaldırımda kimsesiz kalakalmaktan farkı yoktu.

Baban duşa girdi, şoför beni doğuma hastaneye götürdü. O gün anlamıştım ikimiz, bir manga olabiliyorduk. Sadece sen ve ben... Zamanla sen de bana dev bir ordu olmayı öğretecektin. “Biz” sen ve ben, kaçmak yerine hayatın akışına teslim olmayı öğrenecektik beraber...

Yanımdaki mini minnacık beşikteydin, “Anne oğlum sağlıklı mı, sağlam mı her yeri” dedim kısık sesimle. Örtülerin arasından kedi yavrusu büyüklüğünde bir cüce çıkardı ve koynuma koydu! Bu benim oğlum. Fare kadar bir şey!

O gün “seni” kalbimin üstüne koydum. Hiç kaldırmadım. Tek başıma, maddi manevi yetemediğim ama inatla senin aşkın için dik tuttuğum kuyruğumla... En oksijensiz muharebelerde bile senin soluğunu hiç yüreğimden eksiltmedim. Baş anayasam sendin, ötesi önemsizdi.

Her kira artışında taşındık, 13 mahalle değiştirdik koskoca İstanbul’da. Başka çocuklar seni dövdüğünde ve eve kan revan içinde geldiğinde “babalar” gibi ben gittim kavga ettim anneleriyle. Boğazın, kulağın, böbreğin, apselerin için onlarca ameliyat geçirdiğinde; lanet olası canlı yayınlarla hastane arasında koşarken “erkek” gibi; yanına vardığımda “anne” gibi olmayı nasıl becerebildim bilemiyorum.

Hayatımızın bir dönemini beraber paylaştıklarımız kırgın, kızgın olabilirler. Kan bağın olan insanların, senin bu yaşına kadar geçirdiğin ameliyat sayısını bilmemelerine de ben kızgınım. Ricalarım kavgalara dönüştüğünden beri pes ettim. Huzurun için. Paylaşmak yerine kendi kendime halletmeyi öğrendim. Yoruldum.

Şimdi, yeni bir ameliyata hazırlanırken bana “Anne neden benim keçi boku gibi bir sağlığım var, her yerim neden dökülüyor” deme. Ağırıma gidiyor. Bir ananın nelere muktedir olduğunu biliyorsun, senin için dünyayı yakarım, ama bazı şeylerin kontrolü benim elimde değil. Allah bize hayatın güçlüklerine karşı durabilmemiz için üç şey hediye etmiş, uyku, gülmek ve ümit etmek...

Bunlar elimizde olduğunca o senin “keçi boku” gibi dediğin sağlık da düzelir, gelecek kaygıların da... Dün gece bedenindeki tüm hortumlar kan kırmızıyken, bak şimdi pembe. Ağrılar, sabredersen seyrelerek yok oluyor. Yürekten duaya devam et. Bazen hayat, annenin sana ömür boyu verdiklerini kullanmaya başlamanla değişir. Kullan.

Ben yanında yalnız “seninle çoğalan” bir orduyum. Kılıç kalkanı al, kalk, savaşa çıkıyoruz. Galip tabii ki sen olacaksın. Bir kez daha ve bizim için...

İclal Aydın'ın yazısının devamı için tıklayın lütfen: 

http://haber.gazetevatan.com/haberdetay.asp?Newsid=294485&Categoryid=4&wid=10

Kaan Sezyum'un 'Hayat ve Anlamı' (13.03.2010 - Radikal) yazısının tamamı için tıklayın lütfen:

http://www.radikal.com.tr/Default.aspx?aType=RadikalYazarYazisi&ArticleID=985451&Yazar=KAAN%20SEZYUM&Date=13.03.2010&CategoryID=41 

İclal Aydın, (d. 14 Eylül 1971 Nevşehir) Türk oyuncu, spiker, şair.

Biyografisi: İclal Aydın ilköğretim, lise ve yüksek öğreniminin bir kısmını Ankara’da tamamladı. Ankara Üniversitesi Dil, Tarih ve Coğrafya fakültesi Tiyatro bölümü Oyunculuk öğrencisiyken Berlin’e yerleşti. Berlin’deki profesyonel tiyatro çalışmalarının altıncı yılında Türkiye’ye dönerek televizyon projelerinde yapımcı-moderatör ve oyuncu olarak çalışmaya başladı.